Filmisch filmen uit de hand:5 technieken voor meeslepende verhalen

Filmen uit de hand is een uitstekende manier om beeldmateriaal te maken dat levend aanvoelt. Een gestabiliseerde gimbal of een drone biedt vloeiende beelden met een zwevend gevoel. De natuurlijke textuur van filmen uit de hand kan de kijker echter echt onderdompelen in een verhaal. De handheld-aanpak maakt gebruik van het gevoel van je fysieke aanwezigheid als een filmisch hulpmiddel voor het vertellen van verhalen, door te suggereren dat je daar bent.

Merk op dat dit artikel een aanvulling is op onze twee bestaande artikelen over filmische moves en filmische drone-cinematografietips. Zorg ervoor dat je ze bekijkt, samen met hun beeldmateriaal, want misschien wil je deze technieken in je volgende film samenvoegen. 

Voorwaarde:fysieke “Cine-modus”

Voordat we verder gaan met de bewegingen uit de hand, leren we eerst hoe we de camera moeten vasthouden om de beste filmische vertelresultaten te bereiken. Om de reactiesnelheid te verminderen en plotselinge starts of abrupte stops te voorkomen, moet een draagbare cameraman een fysieke filmmodus instellen . 

De fysieke filmmodus kan worden bereikt via wat The Ninja Walk wordt genoemd . Ik zie het graag als de Sneaky Stroll. Dit houdt onder meer in dat u uw knieën licht gebogen houdt terwijl u van hiel tot teen rolt om de verticale stuitering in uw beeldmateriaal te dempen. Om het frame verder te stabiliseren, houdt u de camera in uw handen en steekt u uw ellebogen stevig in uw ribben, of zet u de camera-installatie tegen uw borst. Dit zorgt voor een langzame, geleidelijke acceleratie en remming met minimale trillingen voor uw schoten, zoals gedemonstreerd in het onderstaande voorbeeld. 

Laten we dus eens beginnen met het bespreken van mijn vijf beste draagbare bewegingen voor het vertellen van filmische verhalen en waarom ze werken. 

1:De subtiele push-in (de emotionele opbouw) 

Bij deze beweging beweegt de camera langzaam en met een subtiele beweging naar het onderwerp toe. Het is vergelijkbaar met een Dolly Push op een schuifregelaar.

Waarom deze zet werkt: Deze push-in bouwt spanning op of verbindt de kijker met de situatie of het onderwerp door de camera fysiek in de scène te leunen, waardoor een gevoel van anticipatie ontstaat. 

Uitvoering:  

• Kadreer je opname en stel de camera scherp op het onderwerp.
• Verplaats uw gewicht van uw achterste voet naar uw voorste voet in één langzame, continue beweging om deze opbouw uit te voeren; loop niet, dit is maar één stap. Beweeg heen en weer totdat je het goed hebt. Let niet op iemand die jouw beweging grappig vindt! 

Pro-tips: Voor groothoekscènes kan dit worden bereikt door iets in het perifere zicht te hebben, zoals een onscherpe voorgrond of een object aan weerszijden van de opname. 

• Gebruik een framesnelheid van bijvoorbeeld 50 of 60 fps en vertraag de beelden tijdens het bewerken naar 25 fps.
• Stabiliseer de beelden tijdens het bewerken indien nodig. In Adobe Premiere Pro kunt u bijvoorbeeld de tool Warp Stabilizer gebruiken om de beelden er filmischer en vloeiender uit te laten zien. 
• Voor push-ins die verder reiken dan 60 cm, kun je een ninjawandeling maken of een slider of een cardanische ophanging gebruiken.

2:De Schaduwvolger (The Tag-Along)

Door een onderwerp te volgen met een handcamera, helpt deze beweging het publiek naar een nieuwe locatie te trekken of een ooggetuigenperspectief te creëren. Het niet-handheld alternatief voor deze techniek is het gebruik van een cardanische ophanging om een Stabilized Follow te creëren, een soepeler mechanisch volgschot.

Waarom deze zet werkt: Het zorgt ervoor dat de kijker zich een meeloper op de reis voelt in plaats van een toeschouwer op afstand.

Uitvoering:

• Gebruik de Ninja Walk om op een consistente afstand achter je onderwerp te blijven.
• Onderhoud uw lichaamsbeugel om plotseling starten en stoppen te voorkomen.

Pro-tips: Het belangrijkste doel is om een onstabiele handbeweging te creëren, niet om stabiliteit. Laat je lichaam dat op natuurlijke wijze doen en niet je handen. In ons voorbeeld hierboven loopt de dame haar atelier binnen. We willen een vriendelijke meeloper die de suggestie wekt dat iemand volgt, maar als het een politieagent was die naar binnen stormt om iemand te betrappen, hadden we misschien wat wankele beelden gewild.

• Maak opnamen met een framesnelheid van bijvoorbeeld 25 fps. We willen de natuurlijke bewegingsonscherpte. 
• Voor actiefoto's verhoogt u de sluitertijd en vergeet u de sluiterregel van 180 graden. Voor een opname met 25 fps zou de sluitertijd bijvoorbeeld idealiter 1/50 seconde moeten zijn voor natuurlijke bewegingsonscherpte, maar bij het fotograferen van een actiescène willen we misschien wat schokkerig beeldmateriaal en minder bewegingsonscherpte.

3:De ademende statische elektriciteit (het levende frame)

Dit is mijn absoluut favoriete handcamerabeweging. Het is eenvoudig uit te voeren en geeft de meest authentieke, levensechte indruk van het kijken naar een film. Het kernidee is om een statische compositie te behouden en tegelijkertijd de kleine, organische bewegingen van je lichaam toe te staan het frame te voorzien van een subtiel, continu gevoel van leven.

Waarom deze zet werkt : Een perfect stilstaande statiefopname kan soms dood of klinisch aanvoelen; de subtiele beweging van een statische opname uit de hand geeft de kijker het gevoel naast je te staan.

Uitvoering:

• Houd de camera zo dicht mogelijk bij je lichaam; je hoeft echter geen ninja te zijn, maar gewoon een toevallige toeschouwer. 
• In plaats van te proberen volkomen stil te zijn, concentreer je op langzaam en diep ademhalen en laat je de camera een beetje bewegen in je natuurlijke ritme. Een lichte beweging naar links of rechts terwijl je bijvoorbeeld de handen van je onderwerp volgt, is ook goed en maakt de opname dynamischer. 

Pro-tips: Wees niet bang om het te gebruiken voor het maken van documentaires en run-and-gun-scenario's, maar houd er rekening mee dat er in korte films ook plaats is voor gimbal- en slider-bewegingen. 

• Gebruik een framesnelheid zoals 25 fps voor natuurlijke bewegingsonscherpte. 
• Voor interviews gebruik ik soms een handcamera, vooral in krappe ruimtes en straatscènes. 

4:De subtiele terugtrekking (de onthechting)

Dit is het tegenovergestelde van de push-in. Het doel is om je camera langzaam terug te bewegen om een ​​situatie of iets veel groters te onthullen. Deze beweging lijkt enigszins op de Dronie, beginnend met intimiteit voordat je je terugtrekt om de schaal van de omgeving te onthullen.

Waarom deze zet werkt: Deze zet wordt vaak aan het einde van een scène gebruikt om een gevoel van verlatenheid, eenzaamheid of de conclusie van een gedachte te creëren.

In de onderstaande voorbeelden houdt het onderwerp de camera een paar seconden lang in de gaten terwijl de camera in slow motion terugtrekt. Hoewel de eindscène van het artwork en de cupcake er vloeiend uitzien, werd deze tijdens de montage gestabiliseerd, vertraagd en uitgevoerd door achteruit te lopen.

Uitvoering:

• Begin met de camera dichtbij het gezicht van het onderwerp of een centraal detail.
• Voor kortere bewegingen verplaatst u uw gewicht van de voorste voet naar de achterste voet en herhaalt u dit totdat u de juiste slag maakt.
• Voor langere terugtrekkingen stapt u langzaam achteruit, terwijl u uw lichaam steunt totdat het onderwerp kleiner wordt en het landschap het beeld overneemt. 

Pro-tips: Pauzeer twee seconden voordat je aan de beweging begint, om eerst de emotionele band met het onderwerp vast te leggen.

• Gebruik een framesnelheid van bijvoorbeeld 50 of 60 fps en vertraag deze tijdens de bewerking.
• Stabiliseer indien nodig het beeldmateriaal tijdens het bewerken.
• Voor pull-backs die meer dan een paar meter reiken, kun je niet-handheld-methoden overwegen, zoals het gebruik van een slider of een cardanische ophanging.
• Weet voor de veiligheid altijd wat zich achter u bevindt en vraag iemand om een stevige hand op uw schouder te houden om u te begeleiden als uw terrein onveilig is.  

5:De Discovery Pan (De Horizon Sweep)

Net als bij het subtiele in- en terugtrekken, pant u met de Discovery Pan uw camera naar links of rechts om deze beweging te bereiken. Deze beweging is vergelijkbaar met de niet-handheld Slider Reveal.

Waarom deze zet werkt: Door uw camera van het ene punt naar links of rechts te pannen, kunt u een situatie, een plaats of uw onderwerp onthullen. 

Uitvoering: 

Simpel gezegd is het een zijwaartse uitval. 

• Bepaal uw 'fysieke filmmodus' door uw ellebogen stevig in uw ribben te steken of de camera tegen uw borst te zetten.
• In plaats van uw polsen of armen te bewegen, moet u uw ene voet planten in de richting van waar u wilt beginnen en de andere in de richting van waar u wilt eindigen.
• Verplaats het gewicht van de startvoet naar de eindvoet en breng uw evenwicht van de ene naar de andere kant over. 

Pro-tips: Voor bredere scènes kan dit worden bereikt door iets in het perifere zicht op te nemen, zoals een onscherpe voorgrond of een object dat het hoofdonderwerp verbergt, dat vervolgens zichtbaar wordt terwijl u beweegt.

• Stel vooraf scherp op het onderwerp.
• Gebruik een framesnelheid van bijvoorbeeld 50 of 60 fps en vertraag de beelden tijdens het bewerken naar 25 fps.
• Stabiliseer de beelden tijdens het bewerken indien nodig. 

6:Bonustips voor filmische verhalen

• Breek de aanbeveling om langzaam te bewegen en omarm in plaats daarvan snelheid 
• Experimenteer met snelle push-ins of push-outs
• Omhoog of omlaag pannen
• Probeer vanuit de hand rond je onderwerp te draaien
• Het doelbewust vermijden van het stabiliseren van de beelden
• Probeer deze bewegingen te combineren:voer bijvoorbeeld een snelle push-in en pull-out uit terwijl je onderwerp in beweging is (veel voorbeelden in de video aan het einde)  

De sleutel is om creatief te zijn en een unieke, persoonlijke stijl te ontwikkelen, aangezien er echt geen vaste regels zijn.

Uw opdracht en slotopmerkingen

Hoewel er talloze andere draagbare bewegingen bestaan, vereisen ze niet allemaal een specifieke naam of uitleg. Als filmmaker is het jouw rol om een ​​camerabeweging te visualiseren en uit te voeren waarvan je intuïtief denkt dat deze nodig is voor de scène. 

Bekijk deze film, met een mix van opnamen, waaronder gimbal-, drone- en handheld-beelden, maar vooral uit de hand. Probeer, terwijl je het bekijkt, de verschillende gebruikte technieken te identificeren. Het is belangrijk om te begrijpen dat de kunst van het filmmaken een samensmelting is van verschillende opnametechnieken, ondersteund door belichting, indrukwekkende muziektracks en ingewikkeld geluidsontwerp. Het realiseren van een meeslepende ervaring voor de kijker en effectief filmisch vertellen vergt tijd en de naadloze integratie van al deze componenten.