Ga voor meer dan alleen het beslissende moment
Door Laurence Chen | Gepubliceerd op 23 april 2012 21:39 EDT
Soms vergeten we dat fotografie geen enkel beslissend moment hoeft vast te leggen. Soms kan het meer zijn:een blik buiten onze gebruikelijke zintuiglijke grenzen die iets bekends en vreemds onthult.
De in New York City gevestigde fotograaf Bill Wadman (billwadman.com) werd geïnspireerd door bewegingsonscherpte in een oude boksfoto om iets lyrisch te proberen met een aantal vrienden die toevallig professionele dansers waren.
Gedurende een paar maanden werkte hij met acht dansers. Ze hielden van het idee om beelden te creëren die zouden spreken tot de gratie en vloeibaarheid van hun beweging, omdat de traditioneel geposeerde foto's in hun posters en dansprogramma's nogal statisch ogen.
Wat iedereen tijdens dit project echter ontdekte, was dat dansen om foto's met bewegingsonscherpte te maken “een beetje onnatuurlijk” is, zegt Wadman. “Voor dansers die gewend zijn aan bewegen is het contra-intuïtief om te zien dat hoe meer ze bewegen, hoe minder de beweging in een stilstaand beeld verschijnt.”
De aanpak waarvoor hij koos, was het definiëren van een driedimensionale ‘doos’ in de studio en aan elk van de dansers vragen deze te vullen. Ze moesten zich voorstellen dat ze het hele frame vulden met hun bewegingen over één enkele opname.
In dit geval was de belichting 3,2 seconden lang, bij f/10 en ISO 200. Het concept gaf elke danser basisparameters waarmee hij kon werken. “Net als jazzmuzikanten:je geeft ze de akkoorden en ze gaan ermee improviseren”, zegt Wadman.
Met behulp van een Canon EOS 5D Mark II en een 35mm f/1.4L Canon EF-lens, gekoppeld aan een laptop met Adobe Lightroom, kon Wadman met de dansers communiceren over hun improvisaties. Na een opname draaide hij de laptop om om zijn onderwerp de foto te laten zien. Vervolgens herhaalde de danser de combinatie, waarbij hij de nadruk legde op bewegingen die werkten.
Maar deze methode slaagde niet, omdat het herhalen van bewegingen met kleine veranderingen vaak een heel ander beeld opleverde. “Het project ontwikkelde zich iteratief”, zegt Wadman, “maar het was absoluut een oefening in willekeur.”
De hier getoonde afbeelding was een van de slechts twee opnames die de uiteindelijke opname maakten na een typische sessie van 130 opnamen, en het is feitelijk een compositie van twee belichtingen.
“Toen ik net begon, dacht ik dat ik foto’s zou krijgen die kinetisch waren, maar herkenbaar als dansende mensen”, zegt Wadman. “Maar ik eindigde met iets dat veel grafischer en abstracter was.””